4 Ekim 2009 Pazar

Feza

Kaybettim kendimi bu şehrin herhangi bir yerinde. İçimde bir kenar mahalle kavgası. Her akşam bir maraza, kendim ve sensizlik arasında... Üstüm, başım toz, toprak içerisinde. Metrelerce derinlere gömdüm seni. Sevgin artık sahipsiz bir mezar. Ben ise nadasa bıraktım ruhumu, çıplak ayaklarımla toprağının üzerinde. Ben artık sıcacık gülüşlerini düşleyerek, kan kırmızısı kadehler kaldıramıyorum. Bir balıkçı teknesinde, şişeler dolusu rakı ile kadehlere binip, fezaya açılıyorum...

17 Eylül 2009 Perşembe

her şey yarım

Link

Bir pazartesi akşamında -perşembe de olur- güneş nazlı nazlı karşıdaki tepelerin arasından görünmezliğe doğru salınırken; sadece tek işi aptal aptal bilgisayar ekranının başında o site benim, bu site senin diyerek gezinen bir düşünen organizmanın girip de "Bu nedir?" diye bakmaması gereken bir şeydir bu linkteki. Sonra böyle; şu anda olduğu gibi; dünün, bugünün, yarının birbirine karışır. Nevrin döner.

İbrahim Sadri' yi hiç sevmem. Şiir de süper değil. Ancak o fondaki piyano sesi var ya...

15 Eylül 2009 Salı

Üşenmek Ve Sigara

Yaşamaya, nefes almaya bile üşenir mi bir insan? Üşeniyorum lan işte. Bakkala inmeye bile üşeniyorum bazen. Hatta onu geçtim, tuvalete gitmeye bile üşeniyorum. Ama.. Saat gece yarısı 03:00. Sabah aldığım paketten çekmeceye 5 (beş) tane sigara ayırmıştım. Hani maksat onları orada unutayım ki gece sigarasız kalırsam çekmecemi açıp şaşırayım ''Aaaaaa sigara var lan buradaaa'' diye. Hani sanki haberim yokmuş da ya da unutmuşcasına... Velhasılı paket erken bitince çekmecede ki sigaraları da tüttürdük haliyle. Saat eşşeğin şeyi olmuş (Bir Saat Dilimi Olarak Eşşeğin Şeyi), canım da nasıl sigara istedi. Üşenmedim baya üstümü, başımı giyindim 200 (iki yüz) m ötede ki büfeye gittim, bir paket sigara aldım, alır almaz bir tane yaktım ve içe içe geldim eve. Birazdan da yatıcam. Bu yani. Budur. Bir tane sigara için girdim bu maceraya a dostlar. İşin ilginç yanı akşamın normal bir saatinde ev ahalisinden birisi çıkıp dese ki; ''Yavrum bakkaldan şunu bunu al gel.'' hayatta gitmem. Üşenirim ki... Zati annem de alışmış artık hemen; ''Sigaran bitse koşa koşa gidersin ama. Bik bik bik. Riv liv liv...'' diyor. Demin gelirken yaşadığım sahneye ne demeli peki? Sigarayı yaktım 5 (beş) dakika sonra bir tane tinerci çocuk. ''Abi bir sigara versene.'' dedi. Haydaaa... Ulan bu saatte de mi? Yahu bu hep bana mı denk geliyor nedir anlayamadım a dostlar. Her sokağa, çarşıya çıkışımda garanti birileri benden sigara istiyor. Alnımda; ''Dur lan ben bundan sigara istiyim verir bu nasılsa.'' falan mı yazıyor acaba? Hayır, yok da diyemiyorsun. Desen adam; ''İtneye bak bir sigaranın çingenliğini yapıyor.'' diyecek. E o da olmaz. Haliyle veriyoruz biz de. Hadi yatıyorum artık. Öpt. Kib. Bye...

14 Eylül 2009 Pazartesi

denemeler I

Öğrencilik hayatım boyunca en çok kullandığım cümledir “çalışmaya çalışıyorum”. Çalışmaya çalışmak... Sevmeye çalışmak gibi hani. Ders çalışmayı hiç sevmezdim ama dersleri severdim mesela. Ders çalışmaya çalışırdım ben, sevemedim çalışmayı. Yüksek lisans diye tutturduğum şu son günlerde de sevebileceğimi sanmıyorum.
İlkokulda çok parlak bir öğrenciydim. Dershane birinciliklerim, okul birinciliklerim, kompozisyon yarışmalarındaki mansiyonlar, ikincilikler falan... Çok güzel günlerdi. Hani sorarlar ya hangi dönemde yaşamak isterdin diye; ben o dönem derdim. On sene öncesi yani. Kızlar hayatıma yeni yeni girmeye başlamış. Elimde basketbol topu, dünya kimin umurunda? Muhtıra olmuş diyorlar Yirmisekiz Şubat' ta. Ben Bir Mart' taki maçımı düşünüyorum. Öğle araları en güzel vakit. Çünkü top peşindeyiz. Hoşlandığım bir kız var. Cebimde de bana yetecek kadar param. Güzel günlerdi, çok güzeldi hem de. Bense bu kadar şeyden sonra çalışmayı, çabalamayı sevemedim. Basketbol idmanında top kontrol çalışması yapardık, ben bir an önce maça başlasak derdim. Sınavlara hiç çalışmadan girerdim, gider üç haneli notlar alırdım. Çalışmadım, sevemedim.
Ortaokula başladığımda parmakla gösteriyorlardı beni. İşte bu, inek gibi çalışıp hayatını basketbola vermiş eleman bu. Okuldaki üç burslu çocuktan birisiydim. Doğal olarak herkes tanırdı beni. İşte hayatımda ilk aşkımı o zaman tanıdım. Sonra da okul birincilikleri falan hepsi çöpe gitti zaten. Ufaktım ve ufacık kalbim ilk kez küt küt atıyordu. Hoşuma gitti ve bıraktım dersleri. Yirmi göne dayandırdım devamsızlığı. Önceden çalışmayı sevmeyen ben, okulu da sevmez oldum. Kaçtım çok kez okuldan. Gezdim tozdum, deli gibi para harcadım. Hayatın tadı diyorlar buna, tadını almıştım. Lise başladı, duruldum. Basketbol vardı sadece. Üniversite başladı, basketboldan uzaklaştım. O zaman fark ettim ki dersler beni bekliyor. Çalışmaya çalıştım tekrardan. Yükseldim, büyüdüm. Ta ki birisiyle tanışıncaya kadar. O birisi duman etti beni, her şey tekrar yerlere döküldü. Üzüldüm, bozuldum. Toparladım sonra ortalığı, çalışmaya çalışarak toparladım.

Şimdilerde boştayım. Çalışmaya çalışacak şeyler arıyorum kendime.
Bulabilir miyim, bilemiyorum.

13 Eylül 2009 Pazar

Sen

Yanlış devirde doğmuşum... Hep sineye çekmişim hayatın tüm kahpeliklerini. İnsanlara derdimi anlatmaktan bitap düşmüşüm. Ve karar kılmışım susmaya. Bir daha asla anlatmamaya. Hamuş demiş Mevlana kendine ve adeta bana... Anlamaz kimse lisanımdan. Gel gör ki susa susa içimde koskoca bir dünya oluşturmuşum. Tek başıma yaşamışım her şeyi. Biriktirerek her acı tecrübeyi. Her darbede bilenmişim, zehirlenmişim her hançerde. Çocuk yaşta baba olmayı düşlerken, babamı kaybetmişim. Hiç bir şey kalmamış içimde güzel olan. Ne göğün mavisi, ne doğanın yeşili. Her yer gözümde duman grisi. Yağmurdan sonra toprağın kokusunu değil, cigaramın dumanını doldurmuşum ciğerlerime. Ölüme bile eyvallah etmişim. Ne aşk'a inancım kalmış ne de sevgiye. Bir kayadan bile daha sert olan kalbimle, deniz aşırı bakmışım insanlara. Gördüğüm her çirkinlikte, yediğim her darbede daha da derinleşmiş kalbim. En dipsiz kuyular kadar derinleşmiş ve vurgun yemişim yüreğimin derinliklerinde. Kaybettim kendimi bir yerlerde... umudumu düşürdüm alacakaranlık bir sokak köşesinde. Sonra hiçliğin arifesinde birgün, bir kadının gözleri takıldı ardı arkası görünmeyen gözlerime. Her bir zerremi aydınlatan bir gülücüktü sadece. Bir çocuğun hayata gözlerini açması gibiydi. Aşk'ı yaşadım o gülümsedikçe. Ve yandım.. bedenim köz olana dek. Ciğerlerime kök salan bir kadın ve bir kadındı sadece... Ben ben olmaktan çıktım. Ben ''o'' oldum her geçen saniye. Bir kedinin kafasını okşadığımda gözlerim dolar oldum. Adı döküldükçe dudaklarımdan, sever oldum çiçeklerin kokusunu, gök yüzünün, ağaçların rengini. Her sonbahar da romantik oldum. Bileklerimden prangalarla bağlandım kadınım dediğim kadına. Delicesine, tutkuyla hissettim. Ve yaşadım, hücrelerime kadar sallanarak... Sonra birgün gitti. Apansız, vedasız.Dizlerinin üzerine çöktü içimde ki aptal aşık. Dişimle tırnağımla inşaa ettiğim herşeyin altında kaldım. Büyük bir enkazdım... Yine de sevdim, bağışladım tüm çektirdiklerine rağmen. Çaresizdim, sevdim... Seneler hayalleriyle geçti. Dokundum rüyalarımda. Okşadım kadınımı her gözlerimi kapattığımda. Yüzünü gördüm aynaya her baktığımda. Çaresizdim, bekledim... Bekledim, bir gün yeniden öperek uyandırır diye beni sahipsiz sabahlarıma. Bilmesem de nerede olduğunu, kalp atışları hep kulaklarımda. Sesi her daim beynimde bir yankı. Bazense kimsesiz bir çocuğun selamında. Yıllar kocattı beni sevdiğim. Benimle beraber yıpranan her şey yaşlandı, ağardı yokluğunda. Öğrendim ki sen başka bir diyarda, evli ve barklı. Başka bir adamın kollarında... Bense hala bıraktığın yerdeyim. Otobüse binmeden, saçlarının kokusunu ciğerlerime doldurduğum yerdeyim beni İstanbul'dan son uğurlayışında. Artık sensiz pek de durmuyorum bu dört duvar arasında. Bir balıkçı teknesinde, kadehlere binip, fezaya doğru yelken açıyorum. Denize bakıp, martıları seyrediyorum. Tükeniyorum her yudumda, bitiyorum damla damla. Herşeye rağmen... Seni seviyorum...

denemelerim ve ben

Elimin altında çok güzel denemeler var. Ben yazmışım zamanında. Bakıyorum, birisinin tarihi 2001, diğerininki 2002, sonra tekrar 2001 falan diye gidiyor. Böyle kırk beş, elli adet deneme. Kimisinde aşk demişim başlığa, kimisinde başlık koymamışım. Bir tanesi denizle alakalı mesela, ufka dalıp gitmişken yazmış olmalıyım. Elimde kalem, yanımda soğuk bir bira, cd çalarımda da Coldplay olmalı. Aklımda Nazım' ın “Deniz Olunmalı Oğlum” şiiri, karşımda komple Antalya Körfezi. Bense kıyıdaki çıplak adam, hani durup da düşünen...
Bir başkası gözüme çarpıyor sonra. En başına “Dostuma...” yazmışım. Bu yazı; bir gün bana bir şey olursa en yakın dostuma verilmeli diye not düşmüşüm bir de altına. Dostluk... Çağımızda ayağa düşmüş olgulardan birisi. Herkesin dost, herkesin kanka olduğu bir dünyada yaşıyoruz. O yüzden sevmem ben kanka muhabbetlerini. Dostluğumun da gerçek olmasını isterim. Yazmışım zaten bunları yazıya. “Dostluk, gerçekliktir. Yalan varsa işin içinde; kullanılıyorsa birileri dostluk değil başka bir şeydir o.” diye de eklemişim. Bu denemeyi yazdığım anı hatırlıyorum da, Melike Demirağ' ın meşhur şarkısı dilimdeydi. Ne diyordu Demirağ;

Bir kıvılcım girer önce büyür yavaş yavaş,
Bir de bakmış; volkan olmuş, yanmışsın arkadaş...

Böyle bir düzyazıydı işte. Tarihine bakıyorum, Mayıs 2001 yazıyor. Tam orta okulu bitirdiğim tarih, evet o dönem. Gülüyorum kendime, kim kaldı ki hayatımdan orta okuldan...
Kahve ve çikolata birlikteliğiyle alakalı bir yazımı görüyorum sonradan. Kahve sade olmalı, yanına da antep fıstıklı çikolata olmalı demişim. Çikolata vücutta mutluluk hormonunu artırır. Mutlu olmak için çikolata yemek gerekir yazmışım. Keşke mutluluk için çikolatalar tek başına yeterli olabilseydi. Yaşım büyüdü belki de, mutluluk anlayışım değişti. Keşke değişmeseydi.
Elimdeki kağıt tomarını karıştırmaya başlıyorum. 2002 Şubat' ında yazdığım bir yazı. “Kızarmış ekmek çıtırtısı” ismi. Giriş kısmı ise tam olarak şöyleydi: -“Mutluluk nedir? Kimi zaman aileyle yapılan bir kahvaltıda kızarmış ekmekten çıkan çıtırtı, kimi zaman yeni baba olmuş bir adamın eline çocuğunu alması, kimi zaman olmaz, imkansız denilen bir şeyin başarılması... Mutluluk tanımsızdır. Çözümsüzdür. Sadece mutlu olursunuz, içiniz kıpır kıpır olur. Sevindirik olursunuz yani.” Bu yazıyı edebiyat dersi kompozisyon sınavında hocaya vermiştim de öğrencilere en fazla yetmiş veren hoca bu yazıya doksan vermişti. Bir zamanlar ne güzel yazıyormuşum ben.
Diğerlerine bakıyorum yazıların, yazılarımın. Güzelleri var, çok çocukça yazılmış olanları var. Kısaları da var. Var oğlu var. Çok boş vaktim varmış demek ki bir zamanlar. Yazdıkça yazmışım. Seviliyormuş da. Garip şey.

Bir zamanlar yazdığım denemeler... Hepsi bir zamanlardı. Artık deneme kalmadı, denenmeden çıkıyor bazı şeyler içimden!

12 Eylül 2009 Cumartesi

sağanak

Değişik duyguların günüydü bugün. Kendime şöyle bir baktım. Uzamış sakallarım, dağınık saçlarım, yağan yağmurun verdiği kasvet duygusu... Bunaldım hafiften. Yapacak bir işim yok. Okul okul derken o da bitti. Kitap okuyasım yok, film izleyesim yok. Şu ara yaşayan, soluk alan bitki formundayım sanki.

İstanbul diyorlar, sel basmış, 30 (yazıyla otuz) kişi ölmüş diyorlar. Umursayasım gelmiyor. Gerçi Büyük Marmara Depremi olduğunda da uyuyordum ben. Sabah fark ettim, baktım deprem olmuş. Ta o zamandan belliymiş pervasız bir adam olacağım benim! Pervasızlık. Yüzüme karşı söylemişti bir keresinde sevgilim dediğim kız: -Pervasızsın sen, umursamıyorsun hiçbir şeyi. Güle güle demiştim sadece gülümseyerek. Güle güle... Gülümsemek hani, unuttuğum kavram. Annem ben küçükken, “gülümsersen bir kilo pirzola yemiş gibi olursun” derdi. Çok gülümsedim ben bu yüzden. Açtım yine de bir şeylere, acıkmıştım. Doymaya çalıştım, doyamadım.

Hayatımı değiştirecek kararlar almalıyım. Sakallarımı kesmeli, saçlarımı toplamalıyım. Yağan yağmur beni çağırıyor. Gitmeliyim. Nereye, uzaklara. Adını sanını bilmediğim yerlerin birisinde; hangi sokak, hangi mahalle olduğunu bilmediğim bir evde oturmalıyım. Komşularım beni tanımamalı, ana dilimi konuşmamalıyım. Olmalı bu, evet. Belki o zaman kendime gelir, “işte hayat bu” diye çığrınabilirim. Hayat bu...


Yağmur...

Damla damla değil sağanak yağmalı ama.

11 Eylül 2009 Cuma

Mahkeme Duvarı

Bu gün önceden beraber çalıştığım bir bağyan bizim eski iş yerine dava açmış. Tazminat davası hesabı. Beni de şahit olarak göstermiş. Lan ben hayatımda mahkeme mi görmüşüm? Helecan yaptık tabi. Neyse duruşma saati geldi çattı. Mübaşir böğürdü adımızı. İçeriye daldım ve kürsüye geçtim. Ana bir baktım ki kürsüdeyim baya baya. Ana bir baktım ki karşım da adalet mülkün temelidir yazıyo. Ama öyle bir heybetli yazıyo ki hani; adalet mülkün temelidir ulan! Anladın mı ulan it?! dermişcesine yazıyor yani. Sonra ana bir baktım karşımda hakim. Ellerimi kavuşturdum önüme. Kurbanlık koyun gibi bekliyorum. Bir an şahit olduğumu unuttum sanki suçluymuşum hissine kapıldım. ''Ne oluyor lan? Kaç sene verirler acaba? Asacaklar mı yoksa beni?'' falan oldum. Korkudan osuruğum düğümlendi. Sonra hakim sordu ben yanıtladım vs. Olay soru cevap şeklinde yani. Baktım tırsacak bir şey yok rahatladım, gevşedim iyice. Hani az daha hakime; ''baba rahat ol ya kasma bu kadar. Anı yaşa bro. No Future! yani'' falan diyecek kıvama geldim. Ama nereye diyorsun asarlar lan adamı. Hatice'den netice, kıssadan hisse; Siz siz olun uzak durun böyle yerlerden. Heyecandan yaşlandığımı hissettim o derece. En güzeli ''görmedim, duymadım, bilmiyorum''.

9 Eylül 2009 Çarşamba

Film Aşkı

Fazla film izlemek bünyeye zararlı dostlar. Ben bunu bilir bunu söylerim. Fazla sevmemek lazım sinemayı. Nedir bu bitmek tükenmek bilmeyen film aşkı. Bir de arşiv sevdası var ki o daha fena. O kadar çok film izledim ki artık beynim moddan moda koşar oldu. Her türlü moda ve ruh haline giriyorum ara ara. Mesela en son nostalji yapiyim dedim. American Psycho izledim. O yüzden eş dost uzak dursun. Zira bu aralar seri katil gibi gibiyim...

İlk


Posttaki ilk yazımı aslında birazcık daha sporla alakalı şekilde yazmak istiyordum ama gündem ne yazık ki bunu engelledi. Biliyorsunuz İstanbul sel felaketine uğramış durumda. İstanbul haricinde de tüm Trakya neredeyse sel altında, bizse dün Antalya' da mevsimin ilk yağmurunu üzerimize yedik.
Konu meteoroloji olmayacak elbette. Konu en ufak bir yağmurda bile göle dönen Alibeyköy, Silivri ve çevresi. Bu çevrenin normalin üstünde yağış aldığı bilinen bir gerçekken, halen bu bilinen yağmurlar yağdığında ortalığı sel götürmesi affedilebilir bir şey midir? Değilse sıkıntı nerededir? Kendimizi kandırmayalım. Bu ülkenin insanlarına halen adam gibi yaşama ortamı sunamazken başka şeylerden konuşmamız abesle iştigal bir durum, saçmalığın daniskası. Çarpık kentleşme dolayısıyla altyapı falan hiç geçmeden mahalleler oluşturduk. Mahalleler ilçe oldu sonra, semt oldu. Biz ne yaptık, gittik rahatça oturduk evlerimize derme çatma da olsa. Doğa ne yaptı derseniz onları bizden aldı. Ne yaparsanız yapın doğayla baş edemezsiniz. Bu yüzden kurulacak yerleşim birimlerini doğaya göre kurmalısınız. Tabi bunu düşünen kimse olmadığı için caanım ülkemde ağlıyoruz sonra.

On yedi tane can...

Bakın Yılmaz Özdil dokuz eylül iki bin dokuz tarihli yazısında ne demiş?


Baykal’ la Bahçeli’ nin yüzünden...


Yağmur yağdı.

10 ölü.
*
İstanbul, kaba dalgalı.
Trakya, Atlantis.
*
Anayasa değişikliğine karşı çıkıldığı için, boğularak hayatını kaybetti o insanlarımız... Kürtçe resmi dil yapılmadığı için, sel basıyor evlerimizi... Açılıma yol verilmediği için kapandı TEM yolu... Ermeni kapısı açılmadığı için gidemiyor ambulanslar Edirne’ye... Deniz Baykal, Devlet Bahçeli gibiler, demokratikleşme sürecine engel olduğu için mahvoldu tarlalarımız... Yargıtay Başsavcısı filan reformlara ayak bağı olduğu için, telef oldu hayvanlarımız... İmam hatipliler sınavsız, direkt olarak Boğaziçi’ne alınmadığı için kesildi oralarda elektrikler, telefonlar... Tasfiye edilmesi gereken Atatürkçü gazeteciler bir türlü tasfiye edilmediği için ulaşamıyoruz burnumuzun dibindeki köylere... Bakın mesela, trilyonlarca liraya mal olan Silivri Cezaevi’nin ilk yağmurda çatısının çökmesi, Ergenekon’un işi değil de, nedir?
*
Hükümet haklı kardeşim.
*
Anayasa’yı değiştirsek...
Açılımları bi yapabilsek...
Hallolacak tüm sorunlarımız.
*
Ya da şöyle sormalı belki...
Var mı bunlardan başka sorunumuz?

Evdeki Düşman/Orphan

Bugüne kadar zilyon adet film izlemiş bir psikopat olarak girizgahımı direk sinema üzerinden yapiyim dedim. Şimdik böyle bir film girmiş vizyona a dostlar. Konusunu da anlatiyim sizlere...

Şimdik Kate ile John adında mutlu mesud bir çift var aga. Bunların vakti zamanında doğmamış çocukları ölüyor. Bunlar da haliyle çok etkileniyorlar falan. Sonra bunlar kaşınıyor abi. ''Biz gidelim bir tane seri katil evlatlık edinelim'' diyorlar. Yetimhanede arama tarama yaparken, Esther adında bir veled satın alıyorlar. Aman yani evlatlık ediniyorlar. Neyse abi sonradan bakıyorlar ki çocuk (Esther lan adı!) psikopat çıkıyor falan filan.

Konusundan geçtik şimdi gelelim benim diyeceklerime...

Lan oğlum bu kızın hali tipi nedir lan allasen? Gerilim filminde böyle bir tip mi olur? Gül gül yarıldım şahsen ben çocuğu görünce. Zaten tahmin edersiniz ki çocuğun saçlar çift örgü... Ayrıca artık öğk geldi bu tür gerilimsilerden. Şimdi bu çocuk elinde pıçak (bıçak) oradan oraya zıpyalıp duracak. Siz perdeye konsantre olmuşken ''Hıöğğğğğğ!!'' diye bir şey fırlayacak siz de korkacaksınız gibi... Ovlum ayıptır lan artık yapmayın böyle şeyler. Bak zilyon tane film izleyen insanlarız biz. Yemezler yani. Kas kendini sen de bir Stanley Kubrick ol a gözünün yağını yidiğim, a gadasını aldığım insan hayvanı seni ya! Yap kardeşim sen de ''Psikolojik Gerilim'' dalında bir film. O zaman sıçımm sıçım sıçalım perdenin karşısında değil mi?? Böyle ucuz yöntemlerle nereye kadar yani. Cık cık cık... Son olarak gördüğünüz üzere afişte ''Esther'de bir sorun var'' yazmakta. Ulan sorun olur tabi Esther kızın adı. O kız da sorun olmayacakta ben de mi olacak? Tey Allah'ım.