11 Eylül 2009 Cuma

Mahkeme Duvarı

Bu gün önceden beraber çalıştığım bir bağyan bizim eski iş yerine dava açmış. Tazminat davası hesabı. Beni de şahit olarak göstermiş. Lan ben hayatımda mahkeme mi görmüşüm? Helecan yaptık tabi. Neyse duruşma saati geldi çattı. Mübaşir böğürdü adımızı. İçeriye daldım ve kürsüye geçtim. Ana bir baktım ki kürsüdeyim baya baya. Ana bir baktım ki karşım da adalet mülkün temelidir yazıyo. Ama öyle bir heybetli yazıyo ki hani; adalet mülkün temelidir ulan! Anladın mı ulan it?! dermişcesine yazıyor yani. Sonra ana bir baktım karşımda hakim. Ellerimi kavuşturdum önüme. Kurbanlık koyun gibi bekliyorum. Bir an şahit olduğumu unuttum sanki suçluymuşum hissine kapıldım. ''Ne oluyor lan? Kaç sene verirler acaba? Asacaklar mı yoksa beni?'' falan oldum. Korkudan osuruğum düğümlendi. Sonra hakim sordu ben yanıtladım vs. Olay soru cevap şeklinde yani. Baktım tırsacak bir şey yok rahatladım, gevşedim iyice. Hani az daha hakime; ''baba rahat ol ya kasma bu kadar. Anı yaşa bro. No Future! yani'' falan diyecek kıvama geldim. Ama nereye diyorsun asarlar lan adamı. Hatice'den netice, kıssadan hisse; Siz siz olun uzak durun böyle yerlerden. Heyecandan yaşlandığımı hissettim o derece. En güzeli ''görmedim, duymadım, bilmiyorum''.

0 yorum:

Yorum Gönder