İstanbul diyorlar, sel basmış, 30 (yazıyla otuz) kişi ölmüş diyorlar. Umursayasım gelmiyor. Gerçi Büyük Marmara Depremi olduğunda da uyuyordum ben. Sabah fark ettim, baktım deprem olmuş. Ta o zamandan belliymiş pervasız bir adam olacağım benim! Pervasızlık. Yüzüme karşı söylemişti bir keresinde sevgilim dediğim kız: -Pervasızsın sen, umursamıyorsun hiçbir şeyi. Güle güle demiştim sadece gülümseyerek. Güle güle... Gülümsemek hani, unuttuğum kavram. Annem ben küçükken, “gülümsersen bir kilo pirzola yemiş gibi olursun” derdi. Çok gülümsedim ben bu yüzden. Açtım yine de bir şeylere, acıkmıştım. Doymaya çalıştım, doyamadım.
Hayatımı değiştirecek kararlar almalıyım. Sakallarımı kesmeli, saçlarımı toplamalıyım. Yağan yağmur beni çağırıyor. Gitmeliyim. Nereye, uzaklara. Adını sanını bilmediğim yerlerin birisinde; hangi sokak, hangi mahalle olduğunu bilmediğim bir evde oturmalıyım. Komşularım beni tanımamalı, ana dilimi konuşmamalıyım. Olmalı bu, evet. Belki o zaman kendime gelir, “işte hayat bu” diye çığrınabilirim. Hayat bu...
Yağmur...
Damla damla değil sağanak yağmalı ama.
0 yorum:
Yorum Gönder