13 Eylül 2009 Pazar

denemelerim ve ben

Elimin altında çok güzel denemeler var. Ben yazmışım zamanında. Bakıyorum, birisinin tarihi 2001, diğerininki 2002, sonra tekrar 2001 falan diye gidiyor. Böyle kırk beş, elli adet deneme. Kimisinde aşk demişim başlığa, kimisinde başlık koymamışım. Bir tanesi denizle alakalı mesela, ufka dalıp gitmişken yazmış olmalıyım. Elimde kalem, yanımda soğuk bir bira, cd çalarımda da Coldplay olmalı. Aklımda Nazım' ın “Deniz Olunmalı Oğlum” şiiri, karşımda komple Antalya Körfezi. Bense kıyıdaki çıplak adam, hani durup da düşünen...
Bir başkası gözüme çarpıyor sonra. En başına “Dostuma...” yazmışım. Bu yazı; bir gün bana bir şey olursa en yakın dostuma verilmeli diye not düşmüşüm bir de altına. Dostluk... Çağımızda ayağa düşmüş olgulardan birisi. Herkesin dost, herkesin kanka olduğu bir dünyada yaşıyoruz. O yüzden sevmem ben kanka muhabbetlerini. Dostluğumun da gerçek olmasını isterim. Yazmışım zaten bunları yazıya. “Dostluk, gerçekliktir. Yalan varsa işin içinde; kullanılıyorsa birileri dostluk değil başka bir şeydir o.” diye de eklemişim. Bu denemeyi yazdığım anı hatırlıyorum da, Melike Demirağ' ın meşhur şarkısı dilimdeydi. Ne diyordu Demirağ;

Bir kıvılcım girer önce büyür yavaş yavaş,
Bir de bakmış; volkan olmuş, yanmışsın arkadaş...

Böyle bir düzyazıydı işte. Tarihine bakıyorum, Mayıs 2001 yazıyor. Tam orta okulu bitirdiğim tarih, evet o dönem. Gülüyorum kendime, kim kaldı ki hayatımdan orta okuldan...
Kahve ve çikolata birlikteliğiyle alakalı bir yazımı görüyorum sonradan. Kahve sade olmalı, yanına da antep fıstıklı çikolata olmalı demişim. Çikolata vücutta mutluluk hormonunu artırır. Mutlu olmak için çikolata yemek gerekir yazmışım. Keşke mutluluk için çikolatalar tek başına yeterli olabilseydi. Yaşım büyüdü belki de, mutluluk anlayışım değişti. Keşke değişmeseydi.
Elimdeki kağıt tomarını karıştırmaya başlıyorum. 2002 Şubat' ında yazdığım bir yazı. “Kızarmış ekmek çıtırtısı” ismi. Giriş kısmı ise tam olarak şöyleydi: -“Mutluluk nedir? Kimi zaman aileyle yapılan bir kahvaltıda kızarmış ekmekten çıkan çıtırtı, kimi zaman yeni baba olmuş bir adamın eline çocuğunu alması, kimi zaman olmaz, imkansız denilen bir şeyin başarılması... Mutluluk tanımsızdır. Çözümsüzdür. Sadece mutlu olursunuz, içiniz kıpır kıpır olur. Sevindirik olursunuz yani.” Bu yazıyı edebiyat dersi kompozisyon sınavında hocaya vermiştim de öğrencilere en fazla yetmiş veren hoca bu yazıya doksan vermişti. Bir zamanlar ne güzel yazıyormuşum ben.
Diğerlerine bakıyorum yazıların, yazılarımın. Güzelleri var, çok çocukça yazılmış olanları var. Kısaları da var. Var oğlu var. Çok boş vaktim varmış demek ki bir zamanlar. Yazdıkça yazmışım. Seviliyormuş da. Garip şey.

Bir zamanlar yazdığım denemeler... Hepsi bir zamanlardı. Artık deneme kalmadı, denenmeden çıkıyor bazı şeyler içimden!

0 yorum:

Yorum Gönder