17 Eylül 2009 Perşembe
her şey yarım
Bir pazartesi akşamında -perşembe de olur- güneş nazlı nazlı karşıdaki tepelerin arasından görünmezliğe doğru salınırken; sadece tek işi aptal aptal bilgisayar ekranının başında o site benim, bu site senin diyerek gezinen bir düşünen organizmanın girip de "Bu nedir?" diye bakmaması gereken bir şeydir bu linkteki. Sonra böyle; şu anda olduğu gibi; dünün, bugünün, yarının birbirine karışır. Nevrin döner.
İbrahim Sadri' yi hiç sevmem. Şiir de süper değil. Ancak o fondaki piyano sesi var ya...
15 Eylül 2009 Salı
Üşenmek Ve Sigara
14 Eylül 2009 Pazartesi
denemeler I
İlkokulda çok parlak bir öğrenciydim. Dershane birinciliklerim, okul birinciliklerim, kompozisyon yarışmalarındaki mansiyonlar, ikincilikler falan... Çok güzel günlerdi. Hani sorarlar ya hangi dönemde yaşamak isterdin diye; ben o dönem derdim. On sene öncesi yani. Kızlar hayatıma yeni yeni girmeye başlamış. Elimde basketbol topu, dünya kimin umurunda? Muhtıra olmuş diyorlar Yirmisekiz Şubat' ta. Ben Bir Mart' taki maçımı düşünüyorum. Öğle araları en güzel vakit. Çünkü top peşindeyiz. Hoşlandığım bir kız var. Cebimde de bana yetecek kadar param. Güzel günlerdi, çok güzeldi hem de. Bense bu kadar şeyden sonra çalışmayı, çabalamayı sevemedim. Basketbol idmanında top kontrol çalışması yapardık, ben bir an önce maça başlasak derdim. Sınavlara hiç çalışmadan girerdim, gider üç haneli notlar alırdım. Çalışmadım, sevemedim.
Ortaokula başladığımda parmakla gösteriyorlardı beni. İşte bu, inek gibi çalışıp hayatını basketbola vermiş eleman bu. Okuldaki üç burslu çocuktan birisiydim. Doğal olarak herkes tanırdı beni. İşte hayatımda ilk aşkımı o zaman tanıdım. Sonra da okul birincilikleri falan hepsi çöpe gitti zaten. Ufaktım ve ufacık kalbim ilk kez küt küt atıyordu. Hoşuma gitti ve bıraktım dersleri. Yirmi göne dayandırdım devamsızlığı. Önceden çalışmayı sevmeyen ben, okulu da sevmez oldum. Kaçtım çok kez okuldan. Gezdim tozdum, deli gibi para harcadım. Hayatın tadı diyorlar buna, tadını almıştım. Lise başladı, duruldum. Basketbol vardı sadece. Üniversite başladı, basketboldan uzaklaştım. O zaman fark ettim ki dersler beni bekliyor. Çalışmaya çalıştım tekrardan. Yükseldim, büyüdüm. Ta ki birisiyle tanışıncaya kadar. O birisi duman etti beni, her şey tekrar yerlere döküldü. Üzüldüm, bozuldum. Toparladım sonra ortalığı, çalışmaya çalışarak toparladım.
Şimdilerde boştayım. Çalışmaya çalışacak şeyler arıyorum kendime.
Bulabilir miyim, bilemiyorum.
13 Eylül 2009 Pazar
Sen
denemelerim ve ben
Bir başkası gözüme çarpıyor sonra. En başına “Dostuma...” yazmışım. Bu yazı; bir gün bana bir şey olursa en yakın dostuma verilmeli diye not düşmüşüm bir de altına. Dostluk... Çağımızda ayağa düşmüş olgulardan birisi. Herkesin dost, herkesin kanka olduğu bir dünyada yaşıyoruz. O yüzden sevmem ben kanka muhabbetlerini. Dostluğumun da gerçek olmasını isterim. Yazmışım zaten bunları yazıya. “Dostluk, gerçekliktir. Yalan varsa işin içinde; kullanılıyorsa birileri dostluk değil başka bir şeydir o.” diye de eklemişim. Bu denemeyi yazdığım anı hatırlıyorum da, Melike Demirağ' ın meşhur şarkısı dilimdeydi. Ne diyordu Demirağ;
Bir kıvılcım girer önce büyür yavaş yavaş,
Bir de bakmış; volkan olmuş, yanmışsın arkadaş...
Böyle bir düzyazıydı işte. Tarihine bakıyorum, Mayıs 2001 yazıyor. Tam orta okulu bitirdiğim tarih, evet o dönem. Gülüyorum kendime, kim kaldı ki hayatımdan orta okuldan...
Kahve ve çikolata birlikteliğiyle alakalı bir yazımı görüyorum sonradan. Kahve sade olmalı, yanına da antep fıstıklı çikolata olmalı demişim. Çikolata vücutta mutluluk hormonunu artırır. Mutlu olmak için çikolata yemek gerekir yazmışım. Keşke mutluluk için çikolatalar tek başına yeterli olabilseydi. Yaşım büyüdü belki de, mutluluk anlayışım değişti. Keşke değişmeseydi.
Elimdeki kağıt tomarını karıştırmaya başlıyorum. 2002 Şubat' ında yazdığım bir yazı. “Kızarmış ekmek çıtırtısı” ismi. Giriş kısmı ise tam olarak şöyleydi: -“Mutluluk nedir? Kimi zaman aileyle yapılan bir kahvaltıda kızarmış ekmekten çıkan çıtırtı, kimi zaman yeni baba olmuş bir adamın eline çocuğunu alması, kimi zaman olmaz, imkansız denilen bir şeyin başarılması... Mutluluk tanımsızdır. Çözümsüzdür. Sadece mutlu olursunuz, içiniz kıpır kıpır olur. Sevindirik olursunuz yani.” Bu yazıyı edebiyat dersi kompozisyon sınavında hocaya vermiştim de öğrencilere en fazla yetmiş veren hoca bu yazıya doksan vermişti. Bir zamanlar ne güzel yazıyormuşum ben.
Diğerlerine bakıyorum yazıların, yazılarımın. Güzelleri var, çok çocukça yazılmış olanları var. Kısaları da var. Var oğlu var. Çok boş vaktim varmış demek ki bir zamanlar. Yazdıkça yazmışım. Seviliyormuş da. Garip şey.
Bir zamanlar yazdığım denemeler... Hepsi bir zamanlardı. Artık deneme kalmadı, denenmeden çıkıyor bazı şeyler içimden!
12 Eylül 2009 Cumartesi
sağanak
İstanbul diyorlar, sel basmış, 30 (yazıyla otuz) kişi ölmüş diyorlar. Umursayasım gelmiyor. Gerçi Büyük Marmara Depremi olduğunda da uyuyordum ben. Sabah fark ettim, baktım deprem olmuş. Ta o zamandan belliymiş pervasız bir adam olacağım benim! Pervasızlık. Yüzüme karşı söylemişti bir keresinde sevgilim dediğim kız: -Pervasızsın sen, umursamıyorsun hiçbir şeyi. Güle güle demiştim sadece gülümseyerek. Güle güle... Gülümsemek hani, unuttuğum kavram. Annem ben küçükken, “gülümsersen bir kilo pirzola yemiş gibi olursun” derdi. Çok gülümsedim ben bu yüzden. Açtım yine de bir şeylere, acıkmıştım. Doymaya çalıştım, doyamadım.
Hayatımı değiştirecek kararlar almalıyım. Sakallarımı kesmeli, saçlarımı toplamalıyım. Yağan yağmur beni çağırıyor. Gitmeliyim. Nereye, uzaklara. Adını sanını bilmediğim yerlerin birisinde; hangi sokak, hangi mahalle olduğunu bilmediğim bir evde oturmalıyım. Komşularım beni tanımamalı, ana dilimi konuşmamalıyım. Olmalı bu, evet. Belki o zaman kendime gelir, “işte hayat bu” diye çığrınabilirim. Hayat bu...
Yağmur...
Damla damla değil sağanak yağmalı ama.
11 Eylül 2009 Cuma
Mahkeme Duvarı
9 Eylül 2009 Çarşamba
Film Aşkı
İlk

Posttaki ilk yazımı aslında birazcık daha sporla alakalı şekilde yazmak istiyordum ama gündem ne yazık ki bunu engelledi. Biliyorsunuz İstanbul sel felaketine uğramış durumda. İstanbul haricinde de tüm Trakya neredeyse sel altında, bizse dün Antalya' da mevsimin ilk yağmurunu üzerimize yedik.
Konu meteoroloji olmayacak elbette. Konu en ufak bir yağmurda bile göle dönen Alibeyköy, Silivri ve çevresi. Bu çevrenin normalin üstünde yağış aldığı bilinen bir gerçekken, halen bu bilinen yağmurlar yağdığında ortalığı sel götürmesi affedilebilir bir şey midir? Değilse sıkıntı nerededir? Kendimizi kandırmayalım. Bu ülkenin insanlarına halen adam gibi yaşama ortamı sunamazken başka şeylerden konuşmamız abesle iştigal bir durum, saçmalığın daniskası. Çarpık kentleşme dolayısıyla altyapı falan hiç geçmeden mahalleler oluşturduk. Mahalleler ilçe oldu sonra, semt oldu. Biz ne yaptık, gittik rahatça oturduk evlerimize derme çatma da olsa. Doğa ne yaptı derseniz onları bizden aldı. Ne yaparsanız yapın doğayla baş edemezsiniz. Bu yüzden kurulacak yerleşim birimlerini doğaya göre kurmalısınız. Tabi bunu düşünen kimse olmadığı için caanım ülkemde ağlıyoruz sonra.
On yedi tane can...
Bakın Yılmaz Özdil dokuz eylül iki bin dokuz tarihli yazısında ne demiş?
Baykal’ la Bahçeli’ nin yüzünden...
Yağmur yağdı.
10 ölü.
*
İstanbul, kaba dalgalı.
Trakya, Atlantis.
*
Anayasa değişikliğine karşı çıkıldığı için, boğularak hayatını kaybetti o insanlarımız... Kürtçe resmi dil yapılmadığı için, sel basıyor evlerimizi... Açılıma yol verilmediği için kapandı TEM yolu... Ermeni kapısı açılmadığı için gidemiyor ambulanslar Edirne’ye... Deniz Baykal, Devlet Bahçeli gibiler, demokratikleşme sürecine engel olduğu için mahvoldu tarlalarımız... Yargıtay Başsavcısı filan reformlara ayak bağı olduğu için, telef oldu hayvanlarımız... İmam hatipliler sınavsız, direkt olarak Boğaziçi’ne alınmadığı için kesildi oralarda elektrikler, telefonlar... Tasfiye edilmesi gereken Atatürkçü gazeteciler bir türlü tasfiye edilmediği için ulaşamıyoruz burnumuzun dibindeki köylere... Bakın mesela, trilyonlarca liraya mal olan Silivri Cezaevi’nin ilk yağmurda çatısının çökmesi, Ergenekon’un işi değil de, nedir?
*
Hükümet haklı kardeşim.
*
Anayasa’yı değiştirsek...
Açılımları bi yapabilsek...
Hallolacak tüm sorunlarımız.
*
Ya da şöyle sormalı belki...
Var mı bunlardan başka sorunumuz?
Evdeki Düşman/Orphan